Bugün çok şirin ve çok sıcak bir Anadolu filminden söz edeceğim.

İstanbul’un adaletsiz sinema yargıçlığına ve dağdağasına inat; galasını Muğla’da yapan ‘Dondurmam Gaymak’ isimli film, bütün alçak gönüllüğüne rağmen çok önemli ve anlamlı bir çalışma…

Geçtiğimiz Perşembe günü Muğla’da milletin, kendisini de içeren ve yansıtan hakiki bir sanat eseri ile bütünleşmesine tanık olurken, siyasi, diplomatik ve stratejik açıdan yaşadığımız sıkıntılı süreci çok ağır hasar almadan atlatacağımıza olan inancım tazelendi.

‘Dondurmam Gaymak’ komedinin keskin kılıcı ile yeryüzünün en büyük fitnesi olan küresel ölçekte -maddi ve manevi- soygunculuğu sorguluyor.

Öyküyü yazan ve sinemalaştıran dostum Yücel Aksu bunu nasıl yapıyor?

İlk adı Haçlı Seferleri olan, sonra ‘emperyalizm’ diye anılan, ardından ‘uluslararası kapitalizm’ ismiyle bir ölçüde yumuşatılan, ‘neoliberalizm’ diye güncelleştirilen ve nihayet ‘küreselleşme’ denerek büsbütün şirinleştirilmek istenen vahşet düzenini, Muğla’da mütevazı bir dondurmacının macerasına sığdırarak yapıyor!

Hazır dondurmalarla rekabet edebilmek ve satışını arttırmak için mahalli televizyona reklâm veren Dondurmacı Ali heyecan ve umutlarının meyvesini toplamaya hazırlandığı anda bisikletli küçük hergelelerin azizliğine uğrar, motoru çalınır. Bunu hazır dondurma satan dünya devlerinin marifeti sanır ve bayilerinden başlayarak onlara savaş açmaya kalkışır. ‘Bir cinnet yeter’ diyen ‘ailecek Demirelci’ dondurma ustası, bir yandan da ‘şirin’ bir sosyalist olan hemşerisinin beyin yıkama çabalarına da maruz kalmaktadır. Sonuçta bu ‘cinnet’ gerçekleşir; küresel üretici ve pazarlamacı karşısında mütevazı yerel girişimci bir kere daha kaybeder.

Görünürde ‘aşırı solcu’ bir içerik yansıtan bu alt metne itiraz var mı? Eğer dünya devlerinin en ücra köşedeki girişimciyi yuttuğunu vurgulamak aşırı solculuk ise, ben de hiç tartışmayacağım Müslümanlığımla ve genel milliyetçi ezberden farklı milliyetçiliğimle beraber aynen öyleyimdir. Zaten tam da bu yüzden büyük bir yetenek olan genç yönetmen Yüksel Aksu benim sadece dostum değil; aynı zamanda ülke millet sevdasında ve aydınlarımıza halkın değerlerine saygıyı belletme davasında yol ve rol arkadaşımdır. Onun içindir ki ‘Dondurmam Gaymak’ filminde solcu bir yönetmenin, inanç hayatına saygıyı -kitabını yazarcasına- örneklemesi gurur kaynağım oldu.

Gerçi daha önce de birkaç örnekte sol görüşlü yönetmenlerin bazı sahnelerinde de halkın değerlerine saygıyı görmüştük. Ancak ‘Dondurmam Gaymak’ta sadece bu zorunlu saygı yok, aynı zamanda halkın değerlerine bilmede ve yansıtmada derinlik de vardı. Daha açık bir ifade ile Yücel Aksu sol görüşlerle beslenerek büyümüş bir Anadolu delikanlısı olmasına rağmen filminin ilgili bütün sahnelerinde dine karşı hem saygılı, hem sevecen davranmış, en önemlisi hiçbir maddi bilgi hatasına düşmemiş. Oysa dini konulara yer verilen bazı ürünlerde iyi niyetli sanatçılar sırf toplumlarının kültüründen kopuk oldukları için gülünç durumlara düşebilmektedirler.

Hazindir ki; bu ülkede, İslâm kapısının anahtarı olan ‘eşhedüellailâheillellah’ sözünü dahi sinema ve tiyatro oyuncularına doğru-dürüst telaffuz ettirebilmek bu ülkede ciddi bir meseledir. Yüksel Aksu ise; dini açıdan bundan daha çetin olan ve hikâye gereği filmde yer alan uygulamaları kusursuz yansıtmıştır.  

Anadolu insanı kadar sıcak ve sevimli ‘Dondurmam Gaymak’ filmi dolayısıyla, eni-konu bir sinema adamı olarak katkıda bulunan herkesi; özellikle de Muğla’nın eski ve yeni valisi ile Belediye Başkanı’nı kutluyorum. Ayrıca Sayın Sezer’in çok eleştirdiğim söylemlerinde muhtemelen en büyük etkenlerden biri olmasına Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreteri Sayın Kemal Nehrozoğlu’nu; rağmen bu filmin galası için Muğla’ya gelip destek verdiği için saygıyla tebrik ediyorum.

Bana inanan okurlarım, Yüksel Aksu’nun bu öpülesi filmini seyrederlerse sadece sanata ve ürüne değil, ülkelerine hizmette bulunmuş olacaklardır.