|
Dünya Kupası haksızlık maşrapası |
|
|
|
|
Yükseltilen değerler dinince ‘Aydınlanma Çağı’ denilen dönemeçle birlikte tırmanan bilim ve teknoloji başarıları insanlığın sürekli daha iyiye ve ileriye doğru gittiğine ilişkin yaygın bir beklenti gelişip kökleşti.İnsanı küstahlaştıran sürecin en korkunç bedeli ‘hakkaniyet’ duyarlılığının körelmesi, başarıyı tanrılaştırmanın bütün kültürleri fethetmesidir.Bir yerde haksızlık içeren bir başarı yüceltilebiliyorsa orada erdemli insan kayıp, pis veya temiz her şeyi oburca tüketen ‘doyumsuz benliğin’ domuzlaştırdığı yaratıklar galiptir. Ayrıca, kayıp hakiki insan ile domuzlaşmış yaratık arasında sıkışıp kalan maymunlaştırılmış canlılar vardır.Dünyamızın bu manzarasını son Dünya Kupası tescil etmiştir.İtalya’nın birinciliği ile noktalanan küresel futbol panayırının taç gününde kendilerini alçaltan bazı oyuncular yükseltilen değerler mabedi medyanın mihraplarına yerleştirilmiştir.Meselâ alçakça tahrikle rakibinin en güçlü silahını sahadan attıran oyuncu altın adam olabilmiştir. Futbol medyası buradaki cilvenin kabuğunu yalamış ama evrensel çürümüşlük salgılayan içeriğini algılayamamıştır:-Penaltı yaptırarak takımını mağlup duruma düşürdü... Kafa golü atarak takımını mağlubiyetten kurtardı. Rakibinin yıldızını tahrik edip attırarak Kupa’ya uzanan yolu açtı.Bu sözler ‘talihli ve becerikli ama alçak bir oyuncu Kupa’nın sahibini belirlemede baş etken oldu’ anlamına gelmiyor mu? Ben söylemiyorum; onu kilit isim olarak imza attığı maç sahneleri ile öne çıkaran medya lisan-ı hâl ile söylüyor.Oysa dürüst futbol yorumcusunun vurgulayacağı en temel gerçek belli:-Dünya Kupası’nı, en ahlâksız, en kirli ve en az hak edenlerden biri kazandı. Aslında adil olmayan, hatta doğası gereği hakkaniyeti dışlayan bir oyun, milyarca insan tarafından en fazla ‘yükseltilen değer’ haline gelmektedir. Üstüne üstlük, cilveye bakın ki bu yükseltilen değerin zirvesinde, yeryüzünün Türkiye’den sonraki en kirli liglerinden biri oturuyor.Bizimki daha kirlidir, çünkü orada pisliğin üzeri örtülmeyebiliyor, en ağır cezalar en güçlü olanlara dahi verilebiliyor. Bizde ise esas olan pisliğin üzerinin örtülmesidir. Bu hayati fark, siyah ile beyaz arasındaki zıtlıktan daha ağır, varlık ile yokluk arasındaki fark kadar dehşet vericidir.Dünya Kupası, aydınlanmacılığın insanlık ile hakkaniyet arasına koyduğu korkunç mesafeyi belgeliyor. Yetenek ve ahlâk açısından daha az hak edenin kazandığı finaldeki mağdurun da sicili hakkaniyetsizlik sabıkaları ile dolu... Kaybedenin mağduriyete müstahak olması, gözlerimizi açması gereken bir cilvedir. Bu noktada Fransız futbol yıldızının geçmişindeki kırmızı kartları kast ediyor değilim. Sadece meşhur Galatasaray-Juventus maçı için ‘bizi orada öldürebilirler’ diyecek kadar alçalabildiği ve sonrasında pişman olup özür dilemediği için bu mağdurun ebedi müstahaklığına hükmedilebilir. Olağanüstü yeteneğine, mesleki olarak çok hak ettiği başarılarına rağmen Fransız futbol yıldızı, insan boyutuyla tam da batı ürünü bir marazi varlıktır. Müslüman bir toplumdan, belki de Cezayir’de Barbaros’la başlayan dönemden kalma -Türk kökenini unutmuş kesimlerden- bir göçmen ailenin çocuğu olarak Fransa’da serpileceksin... Ülkenin ikinci-üçüncü sınıf sakini iken futbol yeteneğinle yukarı tabakaya tırmanacaksın... Gayr-ı Müslim bir eş ile evliliğinden çocukların da özenle gayr-ı Müslim olarak yetiştirilecek... Anavatanında alçakça katliamlar yapmış bir devletin dünya ölçeğinde gurur kaynağı haline geleceksin... Fransa’ya verdiğin onca hizmete rağmen hâlâ aslî unsur sayılmadığını iliklerine kadar hissedeceksin... Emin Meluf’e ‘kendini ne kadar Fransız, ne kadar Lübnanlı hissediyorsun’ diye sorduran ve sürekli ‘öteki’ üreten bir kültürün ortasında ‘ne yabancı, ne yerli’ durumunda yaşayacaksın...Hangi ruh bu batık uygarlığın içerden saldırıları karşısında dengesini koruyabilir?Futbol sadece futbol değildir
|
