Öncelikle belirteyim ki, MHP ile CHP’yi faşistlikte yarıştıran iddia, sade vatandaşın kanaati gibi gösterilirse de çok kesin biçimde PKK söylemidir. Üstelik bu öyle bir söylem ki, hasmı vuramadığı takdirde geri dönüp atana yönelen bumerang gibidir. Malum, CHP vaktiyle solun kalemli, sivri dilli ve silahlı tetikçileri ile birlikte ayrılıkçı çevrelerin dilini kullanarak MHP’yi faşist ilan edip durmuştu... Allah’ın intikam ve ibret sopası şimdi ‘Faşist CHP’ diye, ayrılıkçı fitnenin en günahkâr partisinin başına inmektedir.

    Bu da ne demek mi?

    İnönü’nün sorumluluğunda, Cumhuriyet’in ilk Kürt isyan ve eşkıyalığının incelik ve derin ayardan yoksun yöntemlerle bastırılmaya çalışılması, Batı kurgulu ve destekli fitneye karşı resmi sığlığımızın miladıdır. Bu öyle vahim bir siyasi günahtır ki, CHP’den bütün partilere bulaşır, her iktidar, çok haklı olan ‘kanlı teröre karşı fiziki mücadele’ kararlılığının yanına başkaca hiçbir tedbir koyamaz, kendiliğinden hiçbir açılım yapamaz. Ayrıca bu süreçte dış dayatmalarla ayrılıkçı terör çevrelerinin taleplerine uygun değişiklikler yapılmıştır. Böylece Türkiye Cumhuriyeti, ‘Kaba tehdit ve cinayetlerle istenen tavizleri veren’ zavallı bir devlet konumuna indirilmiş, teröristler ve kullanıcıları bize karşı müthiş bir manivela kazanmışlardır. ‘Kahpe tetikçi kaldıraçlarla her hükümeti yerinden kaldırabilir, istediğimiz gibi oynatabiliriz.’

    Oynattılar ve oynatıyorlar netekim...

    Bir acı gerçek de Sayın Değer’in ‘1970’lere kadar solun kalesi ve CHP’nin birinci parti olduğu Diyarbakır....’ ibaresinin altında yatıyor!

    Bu bir itiraftır:
    ‘Diyarbakır, CHP’nin ve solun koruması altında ayrılıkçı dürtülerin gelişim merkezi ve siyasi terörün fikir başkenti yapılmıştır.’

    Açıkçası Diyarbakır’da ayrılıkçı eğilimi derinden geliştirmek için sol, paravan olmuştur. CHP buna bilerek göz yummuş, sırf Ankara’ya birkaç milletvekili daha fazla götürebilmek için bölgede Kürt ırkçılığı ile ‘karşılıklı kullanma ve kullanılma’ ilişkisini sürdürmüştür. Daha sonra aynı ilişkiye sağ şemsiye altında AP ve ANAP da ortak olmuştur. Bu karşılıklı kullanma ve kullanılma, bir dönem de Refah Partisi’nin benimsediği yöntemdir.

    Şurası da muhakkaktır ki, bugün ayrılıkçı fitnenin tırmanmış bulunduğu, terörden beslendiği ve terörü beslediği yörelerde CHP’nin ve MHP’nin artık sadece PKK tarafından değil, bir kısım sade vatandaşça dahi faşist diye damgalanıyorsa, her ikisinin de kitle partisi niteliği kayboluyor demektir. Bölgede siyaset yapmakta zorlanan siyasi partinin ayrılıkçı fitneye çözüm üretmek bakımından -bulunabilecek en parlak fikirlere sahip olsalar dahi- hiçbir umut vermeleri mümkün değil. Oralarda rahatça siyaset yapamayan partinin iktidarında belki, İnönü’nün yaptığı gibi ezici kuvvetlerle terör sindirilebilir ama ayrılıkçı fitne sönmez. Bu fitneyi geriletebilmek için ayrılıkçı eğilimi sinsice beslemeden bölgede siyaset yapabilmenin yolunu bulacak siyasi partiye ihtiyaç vardır. Erdoğan; Menderes, Özal, hatta Demirel gibi, kendileri hakkında Allah’ın yarattığı sevgi dalgasıyla bölgede siyaset yapabilecek bir lider olarak sahne aldı... Fakat o da, ilk iktidar döneminde, ötekiler gibi bizatihi kendi partisinin içinde bile aylıkçı suların saman altından ve üstünden yürütülmesini önleyemediği gibi sorunun özüne yönelik bir şifa geliştirmeyi da başaramadı...

    Konuyla ilgili olarak bu saatten sonrası için ise herhangi bir siyaset ışığı göremiyor ve ‘Allah kerim’ demekle yetiniyorum.

-www.gazeteport.com adresinden alınmıştır.-