Aslında sadece bizimkiler değil, bütün dünya medyası yapıyor.

    Demek ki gazetecilik böyle bir iş...

    Bu mesleğin en dikkatli ve en ilkeci kuruluşları bile kendisini yargı yerine koymaktan sakınamıyor.

    Bu yakalanan silahlara ve tutuklanan bazı emekli subaylara bakarak ‘çete’ edebiyatı yapmak çok kolay... Daha kolay ve daha ucuz olanı ise bunları ‘derin devlet’ yerine koymak veya ‘işte derin devlet dedikleri böyle bir şey’ demeye getirmek!

    Bu abur-cubur değerlendirmecilik maalesef siyasilere ve medyanın en ciddi yorumcularına da musallat olan bir hastalık...

    ‘Ümraniye’ye bakmak yeterli...’

    Erdoğan bile böyle diyor.

    İyi de Sayın Başbakanım, neyi anlamak için yeterli? Bakıp da neyi göreceğiz? Gladio’yu mu, Kont-Gerilla’yı mı, JİTEM’i mi, durumdan vazife çıkardığını sanan bir takım ‘Halaskâr Gazi’ kalıntılarını mı, hangisini? Yoksa neye hizmet ettiklerini bilemeden yabancı servislerin senaryolarına uygun eylemler tezgâhlayan bir takım kötü profesyonel ‘karanlık iş’ uzmanlarını mı?

    Niye sade vatandaşa en ‘derin devlet’ işleriyle ilgili bilmece çözdürmeye kalkışıyorsunuz? Devletin sorumlusu böyle ucu açık göndermeler yaparsa boşlukları doldurmayı ahalinin hayal gücüne ısmarlamış olur. O zaman da tabanda yayılacak kanaat, Türkiye’de PKK’dan ve kullanıcılarından başka kimsenin işine yaramaz:

    ‘Bu emekli askerler kendi başlarına hareket etmiyorlar. Kimlerden emir aldıkları belli... Demek ki hükümet bunlarla mücadelede kararlı ki, onları hapse tıkabiliyor.’

    Cumhurbaşkanlığı seçiminde yaşananların ardındaki en etkili güç olarak orduyu gören muhafazakâr taban bu tür beyanlardan sonra ‘hükümet ile asker arasında uyum’ bulunduğuna inanabilir mi?

    İstesek de, istemesek de bu emekli subaylarla ilgili ucu açık göndermeler orduyu zan altında bırakmaktadır.

    Bunun kime ne hayrı var? Böyle yöntemlerle orduya, şu veya bu yöndeki -bazılarımıza göre yanlış- tavır ve uygulamalarını terk ettirebileceğimizi mi sanıyoruz?

    Burada, Türkiye’nin değil ‘hukuk devleti’, en yalın anlamı ile ‘devlet’ olma niteliği açısından hayal kırıklığı yaratacak kadar ağır bir perişanlık söz konusudur.

    En üst düzeyden resmi sorumlular da, medya da, büyük bir sorumsuzluk içinde yargısız infaz yaparken aslında sadece sanıklara peşin kötülük etmiş olmakla kalmıyoruz. Yakın geçmişten geriye doğru devleti ve orduyu bütün icraatları itibariyle zan altında bırakıyoruz, en önemlisi Mehmetçik’in kahpe teröristlere karşı verdiği şanlı mücadeleyi dahi dolaylı biçimde aşağılamış oluyoruz.

    Evet, terörle mücadelede siyaseten yanlıştayız ve mağlubuz! Fakat bu böyle diye, vaktiyle aynı mücadeleye katılmış bazı unsurların taşkınlıklarını genelleme gerekçesi edinmek ‘temiz toplum’ hamlesi değildir. Bu zan altında bırakış, karanlık olaylara karışmış ve kirlenmiş bir takım unsurlardan devleti ve orduyu arındırma arzu ve çabası bakımından bir anlam da taşımaz.

    Şimdiki halimiz maalesef, Raci Şaşmaz’ın ‘Deliyürek Bumerang Cehennemi’ filminin senaryosunda Hizbullah’a yönelik operasyonlarla ilgili yaptığı benzetmeyi çağrıştırıyor:

    Devletin kürtajı...

    Devlet eğer karnındaki özürlü veya tehlikeli bebeğe kürtaj yapacaksa bunu, bizim aklıevvellerimizin sandığı gibi 21 pare top atarak ilan etmez.

    Bu kadar şeffaflık devletsizlik ile eşanlamlıdır...

    Devlet veya -var olmadığını söyleyip durduğum- ‘derin devlet’ kürtaj olacaksa, işini yedi kat yerin dibinde görür.

    Yine de gizli kalmayabilir ama hiç değilse birileri kürtaj işleminin filmini çekemez!

-www.gazeteport.com adresinden alınmıştır.-